De Tas – Een anekdote

De Tas – Een anekdote

Peter en Claudia hadden besloten elkaar een tijdje niet te zien. Claudia had tijd nodig om na te denken of ze zich op zo’n jonge leeftijd wilde binden. Deze tijd had haar goed gedaan. Ze hadden afgesproken om binnenkort te praten om te kijken of ze weer verder wilden met elkaar. Zover is het nooit gekomen. Op weg naar huis, na een avond bijeenkomst van zijn werk, is Peter verongelukt. Claudia was helemaal van de kaart. Waarom moest dit zo zijn? Ze had geen tijd gehad om te zeggen dat ze met hem verder wilde en dat ze van hem houdt.

Van zijn ouders krijgt ze acht maanden later zijn tas, die door de politie was vrijgegeven. Met z’n drieën pakken ze de tas uit. Natuurlijk heel benieuwd wat erin zit. Het waren boeken van zijn werk en twee deodorants. Met de deodorants is ze heel blij, de geur herinnert haar eraan hoe hij rook. Ook zat er nog een kinderei in, waar ze vreselijk om moesten lachen. Het maakte geluid en er bleek mosterdzaad in te zitten. Tot op de dag van vandaag, is het voor haar een mysterie waarom hij mosterdzaad in het ei heeft gedaan. Ze kan het hem niet vragen.

Onderweg naar huis is ze verbaasd dat er zo gelachen kan worden ondanks het verdriet. Eenmaal alleen thuis zet ze de tas in de kamer neer en meteen overvalt haar weer de intensiteit van het verlies.

Verdriet kan je na het verlies van een dierbare op onverwachtse momenten overvallen. Soms is de aanleiding een opmerking van iemand of een herinnering die door iets wordt opgeroepen of zoals in deze anekdote, de tas. Dring als het lukt dit verdriet niet terug en laat het er zijn. Door het toe te laten en erbij te blijven, zal het langzaam wegebben en ontstaat er weer ruimte. Blijft het verdriet herhaaldelijk overweldigend en komt er nauwelijks tot geen verandering in hoe je je voelt, dan is het raadzaam ondersteuning te zoeken bij het omgaan met het verlies.

Namen zijn gefingeerd.

Art Zuid – Je gevangen voelen in je rouw

Art Zuid – Je gevangen voelen in je rouw

Wilhelm Mundt – Trashstone 531

Deze sculptuur doet mij daaraan denken. Op Facebook deelde ik dat ik hier iets over wilde schrijven. Ik vroeg aan de lezers wat deze sculptuur bij hun oproept. De reacties waren heel verschillend: ‘Gevangen in je eigen gedachten kun je heel erg vastzitten’. ‘Een bepaalde schoonheid, maar wel gevangen’. ‘Gekooid ‘groen’.

Alle drie geven ze wel iets weer van wat ik bij dit kunstwerk voel. Als je in de rouw bent, kun je zo in beslag genomen worden door je gedachten en gevoelens dat je niets meer merkt van de wereld om je heen.

De wereld staat voor jou een tijdje stil, terwijl andere mensen gewoon doorgaan met het leven. Iedereen schijnt op weg te zijn naar iets. Sommige lopen rustig en andere met een enorme haast.
Ook rouwen is op op weg zijn, je weet alleen niet hoe dat eruit gaat zien in de toekomst. Het lijkt meer op het leven van dag tot dag.

Een vriendin van mij, die haar vader had verloren, richtte haar boosheid op de bomen, want die kregen nieuwe blaadjes en gingen door met leven, terwijl zij opgesloten zat in haar verdriet.

Een verlies verandert je kijk op het leven. Er is een einde gekomen aan wat er was en het zal nooit meer hetzelfde zijn. Je leven lijkt minder kleur te hebben en schijnt zelfs zijn glans te verliezen.

Het is niet zo vreemd dat je het na een ingrijpend verlies ‘even’ niet meer weet. Gevoelens, emoties en gedachten in deze intensiteit, die je tot nu toe misschien nog niet hebt ervaren, wisselen elkaar in hoog tempo af. En toch, zijn het hele normale reacties na een ingrijpende gebeurtenis.

Gelukkig zijn wij mensen veerkrachtig, maar soms is het fijn hulp te hebben om het leven weer op te pakken.

Het nieuwe jaar

Het nieuwe jaar

Weer is er een jaar voorbij waarin ik deel was van het rouwproces van velen. Steeds weer werd ik geraakt door wat mensen met mij deelden en ben ik blij dat ik met mijn ervaring op het gebied van rouw ondersteuning kon bieden.

Het nieuwe jaar wordt voor veel mensen ervaren als een nieuw begin.
Na de winterzonnewende beginnen de dagen weer te lengen en begint het al iets langer licht te worden. Er begint een nieuw jaar en wat de omstandigheden ook zijn, ik wens dat er talrijke lichtpuntjes zullen zijn.

Julie Parker heeft hier een mooi gedicht over geschreven.

And as we end this year
We pause and shed a tear
For all we have lost

For those we hold dear
No longer here
For those far apart
Always in our heart
For those who are near
Living in fear

Behold the light
As it shines bright
Even in the darkest hour
Love, our healing power
Will see us through
As the energies shift
As we begin anew